Για ένα χιλιόμετρο παραπάνω! #1morekm

Για ένα χιλιόμετρο παραπάνω! #1morekm

Ο δεύτερος συντάκτης του wefit που έτρεξε μαζί με την ομάδα #1morekm, μοιράζεται την εμπειρία του μαζί σας.

wefit

Την Κυριακή το πρωί ξύπνησα στις 07:45 για να ετοιμαστώ να πάω με τον σκυλάκο μου στον Υμηττό, να τρέξω μαζί με το παρεάκι του #1morekm με σκοπό να καταγράψω την εμπειρία μου και να την μετουσιώσω στις γραμμές που διαβάζετε αυτή την στιγμή. Ετοίμασα στα πεταχτά καφέ και άνοιξα τον υπολογιστή να βρω την διαδρομή, με την παρέα να έχει δώσει ραντεβού για τις 09:30. Ξεκίνησα στις 08:50 με τις σημειώσεις της διαδρομής σε ένα μπλοκάκι. Το μόνο που δεν υπολόγισα ήταν ότι το σκυλί ήταν όρθιο οπότε αναγκάστηκα να κρατήσω χαμηλή ταχύτητα που είχε ως αποτέλεσμα, μαζί με το πάρκάρισμα να φτάσω στις 09:50. Τα παιδιά είχαν ξεκινήσει και για καλή μου τύχη στην διχάλα άρχισα από αριστερά. Μετά από περίπου 1 και λίγο χιλιόμετρο τους συνάντησα να κατεβαίνουν (έχουν λευκές μπλούζες με ένα πορτοκαλί hashdag/#), οπότε έκανα στα γρήγορα μια αναστροφή με τον σκύλο και τους ακολουθήσαμε. Η διαδρομή είναι φανταστική και καταπράσινη, ενώ παρά το γεγονός πως προτιμώ να τρέχω σε χώμα («κουσούρια» από την περιμετρική του Αγ. Κοσμά), η άσφαλτος δεν με ενόχλησε καθόλου και δεν καταλάβαινα ότι τρέχω εντός Αττικής.

Είχα να τρέξω πάνω από ένα χρόνο και τα δύο προηγούμενα από αυτόν έπαιζα κυρίως μπάσκετ, οπότε η αλήθεια είναι πως λίγα γυράκια την Τετάρτη και την Παρασκευή στο σκυλοπάρκο δεν μου έκαναν και πολλά. Τελικά εξεπλάγην πολύ ευχάριστα και κατάλαβα το όλο κόνσεπτ του #1morekm από πρώτο χέρι. Είναι πολύ πιο εύκολο να τρέχεις με παρέα. Είτε γιατί μιλάς λιγάκι, είτε γιατί κρατάς σταθερό ρυθμό (όσοι έτρεχαν ή τρέχουν ξέρετε πόσο σημαντικό είναι), είτε γιατί εκεί που νιώθεις να ξεμένεις από ανάσα βλέπεις την υπόλοιπη παρέα να συνεχίζει και παίρνεις κουράγιο. Ακόμα ίσως να παίζει ρόλο ένα λανθάνων ένστικτο του ανταγωνισμού ή συναγωνισμού που υποβόσκει στον άνθρωπο, αυτό που όταν κάποιος τρέχει μπροστά σου θέλεις να τον φτάσεις. Έκανα μόνο τρεις σύντομες εναλλαγές σε περπάτημα και μια στάση να βάλω νερό στον Αρκά (τον σκύλο ντε!) και έβγαλα περίπου 6 και λίγα χιλιόμετρα.

Οι υπόλοιποι δρομείς (εντός και εκτός #1morekm) ήταν στην χειρότερη περίπτωση φιλικοί, ουσιαστικά νιώθεις ότι τρέχεις με άτομα που γνωρίζεις για χρόνια και αυτό προφανώς είναι και το πνεύμα της ομάδας. Οι ηλικίες των συμμετεχόντων ήταν από 20 μέχρι περίπου 45-50 ετών (ταυτότητες δεν ζήτησα), από δρομείς και των δύο φύλων, οπότε καταλαβαίνετε πως η παρέα απευθύνεται σε όλους. Ακόμα και αργοπορημένοι, ακόμα και αν δεν ξέραμε καλά καλά με ποιόν μιλούσαμε, νιώσαμε από την αρχή σαν να ανήκαμε για πάντα σε αυτή την παρέα. Η χρήση του πληθυντικού γίνεται γιατί όποιος έβλεπε ένα μικρό χαρούμενο κυνηγόσκυλο να τραβάει στην ανηφόρα (με λουρί, γιατί είχε λίγα αυτοκίνητα και δεν το έχει το «σπορ»), είτε πέρναγε και το χάιδευε, είτε του έδινε λίγη μπάρα δημητριακών να πάρει δυνάμεις. Απολύτως λογικό λοιπόν ο Αρκάς να αγαπήσει τους dog friendly δρομείς (έτρεχαν και άλλα τρία σκυλάκια) και εγώ να τους εκτιμήσω ΚΑΙ για το γεγονός ότι είναι και φιλόζωοι.

Μιας και είπα για μπάρες: Οι μπάρες δημητριακών που είχαν φτιάξει τα παιδιά του #1morekm (lovebars τις αποκάλεσαν;), ήταν απολύτως εκπληκτικές και ο κουβάς που τις περιείχε σύντομα άρχισε να αδειάζει απειλητικά. Εγώ έχω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ προς την παρέα (και για το story) και πως θα τους ακολουθήσω και τις επόμενες φορές (αυτό είναι απειλή). Για αυτό το ένα χιλιόμετρο παραπάνω.